در عمل، با وجود ویپیان، همه وارد این فضاها میشوند؛ ما فقط نخواستیم واقعیت را ببینیم. چشممان را بر حقیقت بستیم و نتیجهاش این شد که مسئله ناگهان سر برآورد و بعد پرسیدیم چرا اینگونه شد؟
حتی در همان مساجد و میان جوانان حزباللهی هم اگر موبایلها را بررسی کنید، میبینید چند درصد با ویپیان در فضای مجازی حضور دارند. سخن از غیرمذهبیها نیست؛ پرسش این است که چند درصد از مذهبیها با فیلترشکن از این فضا استفاده میکنند؟
از سوی دیگر، وقتی ما فیلتر میکنیم، عدهای ویپیان میفروشند و سالانه نزدیک به ۳۰ هزار میلیارد تومان پول بیزحمت به جیب آنها میرود. آیا نمیتوانیم این واقعیت را ببینیم؟ چرا چشم خود را میبندیم و انکار میکنیم؟