مینیاتوریست برجسته کشور درگذشت

استاد امیرهوشنگ جزی‌زاده، پیشکسوت نگارگری،‌ طراح فرش و مینیاتوریست برجسته کشور صبح امروز پنجشنبه ۱۸ دی درگذشت.‌

استاد هوشنگ جزی‌زاده، پیشکسوتی کم‌نظیر در هنرهای سنتی ایرانی، عمری طولانی را صرف آموزش، پرورش شاگردان و خلق آثار ماندگار کرد. آثار او نه‌تنها در موزه‌ها و مجموعه‌های داخلی و خارجی نگهداری می‌شوند، بلکه نسل‌های جدید هنرمندان ایرانی نیز از میراث او الهام گرفته‌اند.

امیرهوشنگ جزی‌زاده در ۷ اردیبهشت ۱۳۱۲ در اصفهان متولد شد. علاقه و استعداد او به هنر از کودکی آشکار بود و تحصیلات خود را در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان آغاز کرد. او بعدها با بورس تحصیلی به انگلستان رفت تا مهارت‌های خود را در زمینه طراحی و هنرهای تجسمی تکمیل کند. وی پس از بازگشت به ایران، سال‌ها به تدریس مینیاتور، طراحی فرش و تذهیب پرداخت و نسل‌های زیادی از هنرمندان امروز را پرورش داد. او معتقد بود آموزش هنر تنها انتقال تکنیک نیست، بلکه پرورش نگاه و ذهن خلاق هنرمند نیز اهمیت دارد.

آثار استاد جزی‌زاده بازتابی از سنت کلاسیک نگارگری ایرانی و درعین‌حال آمیخته با خلاقیت شخصی و نگاه مدرن است. او معتقد بود هنر باید پیام، روح و تجربه زیسته را منتقل کند و نه صرفاً تقلید از سبک‌های گذشته. این نگرش باعث شد آثار او در ایران و حتی خارج از کشور موردتوجه قرار گیرد و او را به‌عنوان یکی از چهره‌های ماندگار هنر نگارگری مطرح سازد.

در آیین بزرگداشت استاد جزی‌زاده که اخیراً در اصفهان برگزار شد، ضمن رونمایی از کتاب نفیس «کمال حسن» شامل گزیده آثار او، مستند «بهای عشق» که روایت تصویری زندگی هنری‌اش است، نیز به نمایش درآمد. این مراسم نشان داد که جزی‌زاده نه فقط هنرمندی بزرگ، بلکه نمادی از پیوند هنر، تجربه و عشق به زیبایی بود؛ هنری که فراتر از زمان و مکان باقی می‌ماند.

یکی از بزرگ‌ترین میراث‌های استاد جزی‌زاده، شاگردان او هستند. او با صبر و فروتنی، نه‌تنها تکنیک‌ها را آموزش می‌داد، بلکه روح هنر و نگاه خلاق را در شاگردانش می‌پروراند. بسیاری از هنرمندان امروز می‌گویند که استاد باعث شد هنر را با حس و تجربه شخصی درک کنند و نه صرفاً تقلید از گذشته.

رضا بدرالسما، نگارگر و مینیاتوریست در گفت‌وگو با ایسنا اظهار کرد: برای من استاد جزی‌زاده تنها یک معلم نبود؛ او چراغی بود که مسیر هنر را روشن می‌کرد. او به من آموخت که نگاه‌کردن به هنر نباید سطحی باشد، بلکه نگاهی است که روح نقاشی را درک می‌کند. استاد همیشه تأکید داشت که هنر تیغی است که هم جسم و هم جان را صیقل می‌دهد و نقاشی، بیش از هر چیز، بیان تجربه‌های زیسته انسان است.

وی افزود: او به ما آموخت که هنر فقط تصویر کشیدن نیست، بلکه نمایش زندگی، رنج، عشق و زیبایی است. استاد می‌گفت اگر نقاشی‌ات تنها زیباست اما حرفی برای گفتن ندارد، درک نشده است. هنر باید پیام داشته باشد پیامِ روحِ هنرمند. همین نگاه باعث شد آثار او در دل مخاطب جاری شود.

این نگارگر با اشاره به شخصیت استاد بیان کرد: استاد جزی‌زاده با فروتنی، صبوری و مهربانی بی‌نظیرش، نه فقط تکنیک به ما آموخت؛ بلکه چگونه انسان بهتری باشیم. او می‌گفت هنر باید گرمیِ انسانیت داشته باشد؛ این همان چیزی است که در بسیاری از آثارش می‌بینی نوعی ادب در رنگ و نقش، مشابه ادب در کلام شاعران بزرگ ایرانی.

 بدرالسما توضیح داد: او معتقد بود هنر باید آزاد باشد؛ آزاد از تکرار و قضاوت. هنر یعنی گفتن حقیقتِ خودت با هر خط و رنگی که انتخاب می‌کنی و استاد در آثارش همین آزادی و عمق را نشان داد از سبک سنت تا لحظه‌هایی که رنگ و نقش، معنا و زندگی را کنار هم می‌گذارند.

وی درباره میراث استاد تصریح کرد: آنچه استاد را زنده نگه می‌داشت، نگاه او به جهان هنر و آموزش است؛ چیزی که هر شاگرد و هنرمندی که با او کارکرده، آن را با خود حمل می‌کند. او نه فقط استادِ دست، بلکه استادِ دل و نگاه هنری ما بود.

اساطیر ایران؛ هوم و آتش: ایزدان زمینی-آسمانی ایران باستان

تماشاخانه

موج برکناری زنان متخصص در میراث فرهنگی ایران / غیر متخصصین همچنان بر صندلی قدرت نشسته‌اند

ببینید آتش‌سوزی‌های صنعتی و تجاری در ایران / طی یک ماه بیش از ۳ آتش‌سوزی / نشت گاز ، سهل‌انگاری یا عمدی؟

فیلم های دیگر